اای آنکه در منی و در خانه ی قلبم آشیان کرده ای! چند زمانی است كه لحظه های حضورت را در میان ثانیه های سكوت و دقایق بی كسی گم كرده ام. حرفی برای گفتن ندارم و اشكی بر گونه ام نمی بارد. می گویند گویی تكه ای از واژه ای بر جویبار وجودت جاری گشته كه نشان از تو و طرح عاشقانه ی حضور تو دارد.

لبخندی است بر لب كه چهره ام را سویی بخشیده و نیرویی است در قدم كه گامهایم را قوتی عطا كرده. همه جا سكوت ولی لبریز از تو. کنج تنهایی هایم رها گشته از غم كه روزی هم خانه ام بود و نگاهم جدا گشته از اندوه كه هر ثانیه همدمم بود. دیده ای پر از ابهام، صدایی لبریز از واژه های بی صدا، دلی ویران از زخم کهنه ی خاطرات، و تو در انتهای سرمشق های سادگی. قلم لا به لای انگشتان می لغزد و تو گویی از جوهر سیاه رنگش بر دفتر دلدادگی می چكی. به دور از حرفهای تلخی که گلویم را به بغضی اسیر كرد و خطوط چهره ام را به نقش غریب بی تو بودن آغشته.

آری! حق با آنها است. چیزی در میان ضربان قلبم می تپد. چیزی جز ضربان. چیزی به نام عشق.

چه دل انگیز است مهربانی ات، چه زیباست در كنار تو بودن، چه آرام می توان با وجودت هستی گرفت ای لبالب از عشق!

چه ساده می توان گفت: "عشق بهانه ای است برای قلبی كه تو همدل با آنی."